Search

Madeleine de Wit

Een handvol taal, een flinke scheut creativiteit en een snufje perfectionisme.

Achter de vlinders aan

Je huppelt niet meer als toen. Toen je nog een klein meisje was. Met twee staartjes in je haar. Een aanstekelijke glimlach op je gezichtje. En je niet beter wist dan dat alle mensen lief zijn. Het beste met je... Continue Reading →

Het afscheid van 2016

Het jaar begon veelbelovend. Voornemens, plannen. Je mee laten slepen door het onbekende. Ja, vooral dat laatste. Als een kind dat niet kan wachten om de draaimolen in te stappen. Kriebels in de buik van opwinding. Tijd gaat voorbij. Beetje... Continue Reading →

Fast forward in slow motion

De tijd vliegt voorbij, en toch weer niet. Zoveel gebeurd, zoveel ook niet. Nog steeds op dezelfde plek. In een omgeving die voortdurend verandert. Verdriet en afscheid, liefde en ontmoetingen. Standaard ingrediënten met een onvoorspelbaar effect. Een gapend gat van gemis,... Continue Reading →

En toch zal ze er altijd zijn

En ineens. Weg. Ze was er al een hele tijd niet meer. Of eigenlijk, soms was ze er wel. Heel soms. En als ze er was: geborgenheid, hoop. Hoop dat ze dit keer misschien iets langer zou blijven. Even maar. Lang... Continue Reading →

Ik wist het

'Ik vind het stom. Hij was zo lief.' Ik mis je. Kende je amper. 7 jaar oud. Maar bij jou zijn. Ik wilde bij jou zijn. Niet naar bed. Want jij zat nog beneden. Ik mis je. Ken je alleen... Continue Reading →

Een blik om je heen

Je lijkt niet gelukkig. Het wordt je gezegd. Maar wat is geluk? Je kijkt om je heen. Naar je vrienden. Naar je familie. Geluk, als je kijkt naar je prettig gestoorde vriendin. Ze leidt haar leven zoals het komt. En... Continue Reading →

Het enige wat moet

Ik wil het niet horen. Ik wil het niet zien. Vliegtuigen verdwijnen. Worden neergeschoten. Mensen worden gemarteld. Worden onthoofd. Geliefden komen nooit meer terug. Zoveel ellende, zoveel verdriet. Zo ver weg, maar zo dichtbij. Ik wil het niet voelen. Maar... Continue Reading →

Stroomversnelling

Alles lijkt mee te zitten. Alles lijkt je voor de wind te gaan. Je hebt werk. Een fijne werkomgeving. Dat is al heel wat. Heel wat? Beter lijk je op dit moment niet te kunnen krijgen. Crisis is voorbij? Het schijnt.... Continue Reading →

Crisis?

'Wat zeg je? Je werkt in een huisartsenpraktijk? Maar je hebt toch Nederlands gestudeerd?' Iemand veroordelen op basis van zijn werk. Het is zo makkelijk. Serveerder? Ga eens wat doen met je leven. Vakkenvuller? Sukkel. In deze tijd zou je... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑