Vijf jaar geleden. In een ruimte zonder bereik. Een voicemailbericht. Eigenlijk hoefde je het niet af te luisteren. Je wist het al. Toch drongen de woorden niet tot je door. Pas toen je het met eigen ogen zag. Maar je wilde het niet geloven.

Het komt allemaal weer terug. Nu je voor de allerlaatste keer die kamer binnenloopt. Die centrale plek. Van vier generaties. Verjaardagen, feestdagen, gelukkig nieuwjaar. Van vier generaties verdriet. Van het afscheid van vijf jaar geleden.

In de oorverdovende stilte. Een vloedgolf van herinneringen en emoties. De heftige eindstrijd die de boventoon voert. In tegenstelling tot de serene rust in de tegenover gelegen ruimte. De plek van vrede en overgave. Van dankbaarheid en acceptatie.

Uitgerekend dit weekend. Funda. De dierbare plek opengesteld voor publiek. Kan ieder die wil binnenkijken. Om te zien of dit de plek is voor nieuwe herinneringen. Voor nieuwe tradities. Voor een thuishaven voor meerdere generaties.

Het afscheid was al genomen. Maar het hoofdstuk nog niet afgesloten. De deur nog op een kier. De verleiding te groot. De herinneringen konden jou niet loslaten. Ze lokten je binnen. Keer op keer weer. Nog heel even dan. Weet je nog? Toen?

Binnenkort gaat de deur definitief op slot. Openbaar wordt weer privé. Oud wordt weer nieuw. Het lege huis wordt weer een thuis. Nog een keer kijk je achterom. Zoek je naar de opzij geschoven vitrage. Om voor een laatste keer te zwaaien. Het is goed zo.