Search

Madeleine de Wit

Een handvol taal, een flinke scheut creativiteit en een snufje perfectionisme

Moeder de wees

Moederdag zonder moeder. Je houdt je groot. Deze dag zat er nou eenmaal aan te komen. Een leven is niet eeuwig. Ook niet van je moeder. Je houdt je voor. Deze dag is niet anders dan de andere dagen. Zonder... Continue Reading →

Geen vrede, wel vrijheid

Elk jaar op 4 mei voel je een soort verdriet. Melancholie misschien wel. Denk je aan de verhalen van je grootouders over toen. Als ze er al over kunnen vertellen. Vreselijke beelden voor altijd in hun geheugen gegrift. Met geen mogelijkheid kun... Continue Reading →

Drankje, dansje, verdwaald sjansje

Zo'n leeftijd. Waarop verjaardagen overdag worden gevierd. Om rekening te kunnen houden met de kinderen. Of nee, met familie en vrienden. Die kinderen hebben. Toch wel gezellig om die kleintjes er ook bij te hebben. Geen feestjes meer tot diep in... Continue Reading →

Wederopbouw van een powerhouse

Door de jaren heen is je muur van gepantserd staal vervangen door baksteen. Het doorgeefluik een voorportaal geworden. Een enkeling mocht dit portaal binnentreden. Bij hoge uitzondering. Alleen op uitnodiging. Een verkeerde beweging en diegene stond weer buiten. Toch. Eenmaal vertrouwd,... Continue Reading →

Thuis te koop

Een thuishaven. Verzamelplek. Ontmoetingsplek. De plek waar het allemaal begon. Voor je ouders. Je broers. Voor jou. Waar je altijd terecht kon. Wanneer je verdrietig was. Wanneer er iets te vieren was. Wanneer het nieuwe jaar werd ingeluid. Een plek waar je... Continue Reading →

Achter de vlinders aan

Je huppelt niet meer als toen. Toen je nog een klein meisje was. Met twee staartjes in je haar. Een aanstekelijke glimlach op je gezichtje. En je niet beter wist dan dat alle mensen lief zijn. Het beste met je... Continue Reading →

Het afscheid van 2016

Het jaar begon veelbelovend. Voornemens, plannen. Je mee laten slepen door het onbekende. Ja, vooral dat laatste. Als een kind dat niet kan wachten om de draaimolen in te stappen. Kriebels in de buik van opwinding. Tijd gaat voorbij. Beetje... Continue Reading →

Fast forward in slow motion

De tijd vliegt voorbij, en toch weer niet. Zoveel gebeurd, zoveel ook niet. Nog steeds op dezelfde plek. In een omgeving die voortdurend verandert. Verdriet en afscheid, liefde en ontmoetingen. Standaard ingrediënten met een onvoorspelbaar effect. Een gapend gat van gemis,... Continue Reading →

En toch zal ze er altijd zijn

En ineens. Weg. Ze was er al een hele tijd niet meer. Of eigenlijk, soms was ze er wel. Heel soms. En als ze er was: geborgenheid, hoop. Hoop dat ze dit keer misschien iets langer zou blijven. Even maar. Lang... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑